Επιχείρηση Σωτηρία

Του Αργύρη Μπίρη

Ένας συριστικός ήχος διαπέρασε τα τοιχώματα του αμπαριού κρυογονικής του «HMS Bounty» καθώς ο κεντρικός υπολογιστής ενεργοποιούσε εκτάκτως τη διαδικασία επαναφοράς πληρώματος. Μετά από δύο δεκαετίες σε c 99% ταχύτητας, οι φωτονικές μηχανές έπαψαν να λειτουργούν και τα ιοντικά φρένα ωθούσαν τεράστιους πίδακες ιόντων, ώστε το σκάφος να προσεγγίσει ομαλά το ηλιακό σύστημα και κατόπιν τη μητέρα Γη. Ο κυβερνήτης Φλέτσερ έβηξε ξερά – σιχαινόταν τη γεύση της αμμωνίας που μερικά καταραμένα βακτήρια, καταφέρνοντας να διατηρούν ελάχιστο μεταβολισμό ακόμη και στον κρυοΰπνο, άφηναν στο στόμα. Βγήκε από την κάψουλά του με αργές κινήσεις προσπαθώντας να συνέλθει και παρακολουθώντας εναγωνίως τις άλλες δύο κάψουλες, αυτή του βιολόγου Τσάρλι και της μηχανικού Γουίλι να ακολουθούν την ίδια διεργασία.

-Καλημέρα και στους δυο, πέταξε αλαφιασμένα στους συντρόφους του. Σας έχω καλά και κακά νέα. Τα καλά νέα είναι πως πλησιάζουμε στο σπίτι και ο υπολογιστής ανέλαβε ήδη τα δέοντα. Τα κακά νέα είναι ότι η έκτακτη ενεργοποίηση του συστήματος, όπως ακούτε και από αυτή την καταραμένη σειρήνα, δείχνει ότι κάτι πάνω στο σκάφος δεν πήγε και πολύ καλά. Αυτή τη στιγμή περνάμε τα δαχτυλίδια του Κρόνου. Είναι και το πρώτο ουράνιο σώμα που πλησιάζουμε, μετά την επίσκεψή μας στον Κάνκρι 99. Εάν πηγαίνουμε καλά, δεν πρέπει να έχουμε πάνω από 7 ώρες μέχρι τη Γη. Επομένως, Γουίλι, κάνε ένα γενικό τσεκ στο σκάφος για να βρούμε τι στα κομμάτια πήγε στραβά. Δεν θα ήθελα φτάνοντας μετά από όλο αυτό το δρόμο να σκάσουμε σαν καρπούζια στην επιφάνεια της Γης.

-Έγινε κυβερνήτα ανταπάντησε η μηχανικός που καταλάβαινε το σκάφος, αλλά σχεδόν και καθετί μηχανικό, πιο καλά ίσως από τους ανθρώπους. Προχωράω σε έλεγχο συστημάτων.

Άρχισε να τρεκλίζει, μουδιασμένη ακόμη από τον κρυοΰπνο, πάνω στο δαιδαλώδη διάδρομο 9 που οδηγούσε στο μηχανοστάσιο. Οι άλλοι δυο πήραν το διάδρομο 3 για το πιλοτήριο. Φτάνοντας εκεί, ο κυβερνήτης του Μπάουντι έριξε μία βιαστική ματιά στα όργανα. Δεν αποκάλυπταν και πολλά για το τι δεν δούλεψε και προκάλεσε όλο το σαματά.

-Ανυπομονώ να στείλω τα νέα, εάν οι επικοινωνίες δουλεύουν. Θα σκεφτεί κανείς τι είναι μερικές ώρες νωρίτερα, έπειτα από σαράντα ολόκληρα χρόνια; Όμως, 27 νέα ακραιόφιλα που μάλλον λύνουν το πρόβλημα σίτισης των 22 δισεκατομμυρίων δεν είναι και λίγο πράγμα -έτσι δεν είναι Τσάρλι; Ίσως μας ετοιμάσουν καμιά μεγάλη υποδοχή. Κλείσε όμως τώρα αυτόν το διαολεμένο συναγερμό για να σκεφτούμε με την ησυχία μας.

-Αμέσως καπετάνιε, έσκουξε ο βιολόγος και χώθηκε σε μία γωνιά του κεντρικού πιλοτηρίου.

Γύρισε δύο διακόπτες και ο ήχος σταμάτησε. Τα ολογραφικά συστήματα προβολής κατάστασης πτήσης όμως χόρευαν με κόκκινα χρώματα μπροστά τους, δείχνοντας ότι το σκαρί δεν ήταν και στα καλύτερά του.

-Νιώθω ότι καταφέραμε το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο μας και ίσως σώσαμε τους περισσότερους ανθρώπους από όλους μαζί τους ήρωες της ιστορίας. Εάν βέβαια σώσουμε τους εαυτούς μας πρώτα, είπε ο Τσάρλι.

Όπως και να ‘χει το πράμα, ας περιμένουμε τη Γουίλι κάνοντας ένα τσιγάρο. Θέλω να διώξω την αμμωνία και την πρωινή αναπνοή 20 ετών από το στόμα. Ο Φλέτσερ και ο Τσάρλι άρχισαν τη γνωστή ιεροτελεστία κάθε ταξιδιώτη που επανέρχεται από ένα μακρύ κρυοΰπνο: Έστριψαν από ένα τσιγάρο με Νικοτινάλγη φερμένη από τον Πήγασο 1Κ, την καλύτερη από τους γνωστούς κόσμους.

Στο μεταξύ, η Γουίλι, αφού με τη βοήθεια της ΕΛΑΪΖΑ, της τεχνητής νοημοσύνης του σκάφους, ολοκλήρωσε τον έλεγχο συστημάτων, προχωρούσε σε έναν γρήγορο οπτικό έλεγχο, όταν παρατήρησε κάτι που την έκανε να παγώσει: Μία τεράστια τρύπα, σαν από διαρροή οξέος είχε ανοίξει στην οροφή του μηχανοστασίου και ό,τι την είχε δημιουργήσει έκανε τη δουλειά του πια σε μία κονσόλα. Αυτό φαινόταν να είχε προκαλέσει τη ζημιά. Τι ήταν όμως ακριβώς; Πάνω από το μηχανοστάσιο βρισκόταν το αμπάρι διατήρησης εξωγήινων δειγμάτων. Ανέβηκε τη σκάλα που οδηγούσε στο αμπάρι. Τα πάντα ήταν σκοτεινά. Έριξε τη δέσμη του φακού πάνω στα δείγματα και εκείνη τη στιγμή ήξερε ότι έπρεπε να ενημερώσει τον καπετάνιο -ή μάλλον καλύτερα τον Τσάρλι.

-Το δείγμα υπ. αριθμόν 22, είπε με κομμένη φωνή στους συντρόφους της. Αυτό μας έχει κάνει όλη τη ζημιά. Κάτι σαν διαρροή. Τσάρλι μπορείς να τσεκάρεις αυτό το υγρό που συνέλεξα; Πρέπει να είναι κάποιο οξύ και διέρρεε από το κάνιστρο του δείγματος .

Έτρεξαν γοργά στο εργαστήριο. Το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο μπήκε σε λειτουργία. Στη συνήθη μεγέθυνση αποκάλυψε το ακραιόφυλο που είχε την ικανότητα να μεταβολίζει πετρώματα ηφαιστειακής σύνθεσης και να παράγει υδατανθρακικές ενώσεις, που με απλή σχετικά επεξεργασία μπορούσαν να καταναλωθούν από τον άνθρωπο. Μία απεριόριστη πηγή τροφής. Αλλά δεν ήταν αυτό που ενδιέφερε τους δύο επιστήμονες τώρα. Τα δάκτυλα του Τσάρλι πάλευαν με τις ρυθμίσεις του οργάνου. Ανέβασε την κλίμακα μεγέθυνσης επί δύο. Τίποτα. Στη συνέχεια 10 τάξεις μεγέθους, ψάχνοντας για ίχνη ουσιών. Και πάλι τίποτα. Μετά γύρισε τον κουμπί σχεδόν στο τέρμα, λίγο πριν το ατομικό επίπεδο. Και αυτό που έδειξε η οθόνη, ήταν κάτι που δεν είχαν αντικρίσει ποτέ ξανά ανθρώπινα μάτια ξανά. Σε μεγέθυνση 100 τάξεις μεγέθους περισσότερη από όση χρειάζονταν για να παρατηρήσουν το ίδιο το ακραιόφυλο φάνηκαν μικροί οργανισμοί, όμοιοι με φυσικές νανομηχανές, που κατέτρωγαν με μηχανικό τρόπο ήδη την επιφάνεια του ειδικού τρυβλίου. Το δείγμα υπ. αριθμόν 22 δεν ήταν ένας και μοναδικός οργανισμός αλλά ένα συμβιωτικό βακτήριο. Το κάνιστρο φαίνεται είχε δημιουργήσει συνθήκες στις οποίες δεν μπορούσε να αντεπεξέλθει το ακραιόφιλο μεταβολίζοντας τις νανομηχανές και είχε επικρατήσει ο δεύτερος και τρομερός συμβιωτικός οργανισμός που κατέτρωγε κυριολεκτικά τα πάντα στο πέρασμά του. Αυτός δεν έπρεπε με τίποτα να φτάσει στην επιφάνεια της Γης. Έτρεξαν να μηνύσουν στον Φλέτσερ τα μαντάτα.

Η ομάδα έπρεπε πλέον να βρει λύση: Να σώσουν τις ζωές τους, τη Γη και όσα δείγματα μπορούσαν, εκτός βεβαίως από το διαβόητο δείγμα υπ. αριθμόν 22. Δεν τους έμεναν και πολλές ώρες ακόμη. Ο Μαγγελάνος 3, το GPS του σκάφους, ήδη είχε σήμα από 11 διαστημικούς σταθμούς και τους έδειχνε ότι απείχαν με την τρέχουσα ταχύτητα, μόλις 140 λεπτά από τη Γη. Τότε, ο καπετάνιος πήρε μία στρατηγική απόφαση. Ενημέρωσε τους άλλους δύο. Θα απενεργοποιούσαν τα ιοντικά φρένα. Θα άφηναν το σκάφος στην παρούσα ταχύτητα και με μία κίνηση σφεντόνας γύρω από τη Γη θα έστελναν το σκάφος κατευθείαν στον Ήλιο.

Η Γουίλι ήδη έκανε τις απαραίτητες διορθώσεις. Οι άλλοι δύο πήγαν και πήραν με προσοχή από το αμπάρι δειγμάτων επτά δείγματα που έδειχναν να είναι καθαρά από τη μόλυνση. Ήξεραν ότι έθεταν σε κίνδυνο τη Γη, αλλά τα οφέλη ήταν τεράστια. Ήδη στον πλανήτη εδώ και πολλές δεκαετίες μαινόταν τρομερές εστίες σύγκρουσης με αφορμή τους φυσικούς πόρους. Ο πλανήτης δεν μπορούσε να θρέψει με αειφόρο τρόπο πάνω από έξι δισεκατομμύρια και οι άπληστοι κάτοικοί του, σαν μία τρομακτική μούχλα είχαν ξεπεράσει αυτό το νούμερο κατά τέσσερις φορές σχεδόν. Ήταν άγνωστο τι θα ακολουθούσε.

-Είμαστε έτοιμοι, φώναξε η Γουίλι.

-Εντάξει παιδιά, είπε ο Φλέτσερ. Ώρα να πούμε αντίο στο Μπάουντι.

Ο Τσάρλι ήδη είχε ρυθμίσει το χρόνο απελευθέρωσης των ακάτων διάσωσης. Σε καθεμιά μπήκε και ένα μέλος του πληρώματος.

Τα υπόλοιπα 78 λεπτά κύλησαν με αγωνία. Ξαφνικά, οι μηχανισμοί απελευθέρωσης πυροδοτήθηκαν και οι τρεις άκατοι απελευθερώθηκαν πάνω από το υπέροχο γαλάζιο της Γης, ενώ το Μπάουντι συνέχιζε την αυτοκαταστροφική τροχιά του γύρω από τον πλανήτη και τέρμα τον Ήλιο. Δεν το ήξεραν αλλά και οι τρεις, σχεδόν ταυτόχρονα, ψιθύρισαν ένα πικρό αντίο στο σκάφος που γαλήνια τους αποχαιρετούσε στο μαύρο του διαστήματος.

Οι άκατοι δεν άργησαν να πλησιάσουν την επιφάνεια. Ο κυβερνήτης, από τη θυρίδα της δικής του έριξε μία τελευταία κλεφτή ματιά, ώστε να γνωρίζει πού στο καλό θα προσγειωνόταν ή προσνηωνόταν. Μπόρεσε να αναγνωρίσει τη δυτική Σαχάρα. Ήξερε όμως ότι όπου σχεδόν και να ήταν, οι δυνάμεις της Αμερικανικής Ομοσπονδίας θα τους έσωζαν.

Άνοιξαν τα αλεξίπτωτα και οι άκατοι άγγιξαν απαλά την άμμο της ερήμου, όπως πράγματι είχε υπολογίσει ο κυβερνήτης. Σχεδόν ταυτόχρονα άνοιξαν τις θυρίδες τους και πήδηξαν στην επιφάνεια της μητέρας Γης, συγκινημένοι μετά από 40 τόσα χρόνια στο διάστημα.

Μα πού βρίσκονταν ακριβώς. Ο Φλέτσερ έβγαλε το δικό του GPS που είχε μπει σε γήινη λειτουργία. Καμία ένδειξη. Το καταραμένο μηχάνημα βρήκε την ώρα να χαλάσει σκέφτηκε. Ρώτησε τους άλλους δύο:

-Τι γράφουν τα δικά σας GPS; Το δικό μου τα ‘παιξε.

Ο Τσάρλι και ο Γουίλι έλεγξαν τα δικά τους. Καμία ένδειξη. Μα πώς στο καλό μπορεί να συμβαίνει αυτό; Θύμωσαν και αναρωτήθηκαν.

Εκείνη την ώρα, στο βάθος του ορίζοντα φάνηκε μία σκιά να πλησιάζει. Παραμορφωνόταν από τα κύματα θερμού αέρα που ανέδιδε η πυρωμένη άμμος. Σταδιακά ξεχώρισε μία ανθρώπινη φιγούρα και μία καμήλα. Άρχισε να τους πλησιάζει.

Ένα όπλο πλέον φάνηκε να τους σημαδεύει. Κάτι τους πέταξε στα Γαλλικά.

-Δεν καταλαβαίνουμε είπε ο κυβερνήτης.

-Ποιοι είστε τότε; Είπε σε σπασμένα αγγλικά ο καμηλιέρης.

-Είμαστε τα μέλη της αποστολής «Σωτηρία» του σκάφους «Μπάουντι» της Αμερικανικής Ομοσπονδίας. Κατέβασε το όπλο σου σε παρακαλώ. Δεν θέλουμε καβγά.

-Μπάουντι, μπάουντι αναρωτήθηκε ο καμηλιέρης. Εμένα με λένε Ζακ. Κάτι μου είχε πει γι’ αυτή την αποστολή ο πατέρας μου. Αλλά δεν έχει πλέον καμία σημασία.

-Καμία σημασία; Τι λες ανόητε; Αυτά, και του μόστραρε τα κάνιστρα δειγμάτων μπορεί να είναι η σωτηρία μας, και η δική σου και όλων των ανθρώπων.

Ο Ζακ άρχισε να γελάει με ένα πικρό γέλιο.

-Δεν τα μάθατε;

-Να μάθουμε τι; Ρώτησε θυμωμένα ο Φλέτσερ.

-Δεν ακούσατε, αλλά πού να ακούσετε εκεί πάνω, τίποτα για το Μεγάλο Πόλεμο; Δεν βλέπετε τον ουρανό; Δεν είδατε έστω την άμμο; Δεν είδατε ότι δεν έχουμε αμμοθύελλα αλλά αυτό που πέφτει είναι στάχτη;

Τότε κοίταξαν γύρω τους. Ο ουρανός είχε ένα πένθιμο γκρι χρώμα. Η άμμος εν ήταν κίτρινη αλλά σταχτί και ψήγματα στάχτης έπεφταν αργά από τον ουρανό. Ώστε οι ηλίθιοι το έκαναν τελικά. Κανείς δεν τους περίμενε. Ήταν όλα στο βρόντο. Ο ηλεκτρομαγνητικός παλμός θα είχε καταστρέψει και τους γεωστατικούς δορυφόρους του Μαγγελάνου. Γι’ αυτό τα GPS δεν έδειχνα τίποτα.

Άφησε τα κάνιστρα να πέσουν στη μολυσμένη άμμο.

Ο κυβερνήτης, κοίταξε μια τελευταία φορά το GPS και άρχισε να κλαίει.