dino

Ποιος περίμενε ότι θα μας έβγαινε τόσο απειλητικός;


Του Ντίνου Χατζηγιώργη

Στον πέμπτο του χρόνο, το Φεστιβάλ μας μεγαλώνει και εξελίσσεται, παραδέχομαι προς το καλύτερο. Αναγνώσεις, ταινίες μικρές και μεγάλες, διαλέξεις, συζητήσεις, εικαστικά, χορός, θέατρο, ραδιόφωνο, τζαζ και εναλλακτικές συναυλίες, κρασί, πίτσα, παγωτό και ίσως έπονται και άλλα. Όμως υπάρχει πρόβλημα: Το εξής ένα: Που ταυτόχρονα είναι πολλά:

Το φεστιβάλ συνεχίζει να μεγαλώνει μέσα στο ίδιο χρονικά ασφυκτικό πλαίσιο, εκείνο των δυόμιση ημερών. Ε που θα πάει αυτή η κατάσταση; Με αυτούς τους ρυθμούς, μόνο πυρηνική κατάρρευση βλέπω! Που να χωρέσω εκατό κιλά άνθρωπος;! Που να χωρέσει ο καθένας μας; Η ανάγκη για πρόσθετες μέρες αυξάνεται!

Σοβαρά όμως, έξω από αυτή την υπέροχη φαντασία δεσπόζει η άγρια πραγματικότητα: Όλοι οι φανατικοί εραστές του φεστιβάλ έχουν δουλειές, και τόσοι που είναι πως θα ήταν ποτέ δυνατόν να συγχρονίσουν τις διακοπές τους; Έχουν να δώσουν μόνο ένα Παρασκευοσαββατοκύριακο από τη ζωή τους για την επιστημονική φαντασία, και πάλι, δεν μιλάμε καν για τρεις ολόκληρες μέρες. Παίρνουν το καράβι από τον Πειραιά απόγευμα Παρασκευής, τροχάδην μετά το γραφείο, και φεύγουν από το νησί Κυριακή μεσημέρι, πάλι με τη ψυχή στο στόμα, γιατί τη Δευτέρα έχουν πρωινό ξύπνημα. Και ενδιάμεσα; Πόσες εκδηλώσεις να προλάβουν; Πότε να ξεκλέψουν κανένα γεύμα με φίλους που έχουν να δουν από την περσινή εκδήλωση; Ο γράφων έχει θυσιάσει τη θέαση κάποιας παράστασης ή μιας έκθεσης αρκετές φορές, μόνο για την ευκαιρία εξόδου στο νησί με συντρόφους.

Και δεν είναι τόσο που η Κυριακή είναι η κουτσουρεμένη μέρα του φεστιβάλ. Η εναρκτήρια εκδήλωση, μία από τις πιο αγαπημένες, υποφέρει εξαιτίας όλων αυτών. Η ανάγνωση των μικρών διηγημάτων διεξάγεται μέσα σε μια ενοχλητική βαβούρα, με τους απογευματινούς αφιχθέντες να μπουκάρουν στα μισά κατευθείαν από το πλοίο, με τέκνα και βαλίτσες, «γεια» «τι κάνετε;» «που να καθίσω» κλπ. Πόσα κωμικά διηγήματα που ο δημιουργός τους κοπίασε πλάθοντάς τα, πάνε αγέλαστα;

Έχουμε λοιπόν πολύ δρόμο μέχρι να μεγαλώσει το φεστιβάλ σε ημέρες, όσο και η εξελικτική αλυσίδα του homo syros-festivalicus. Εντωμεταξύ, μια θαρραλέα και πρωτοπόρα κίνηση μπορεί να λύσει όλα αυτά τα προβλήματα ταυτόχρονα. Προσωρινά, αλλά μπορεί. Το Φεστιβάλ πρέπει να αγκαζάρει ένα σαλόνι στο Highspeed 4. Να αρχίζουν οι εκδηλώσεις από τον Πειραιά, στις 16:30. Ανάγνωση των μικρών διηγημάτων εν πλω, με συνοδεία ζωντανής μουσικής, ενώ όλοι οι χώροι του πλοίου κάλλιστα θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν για μια από τις εικαστικές μας εκθέσεις. Γιατί όχι; Να κάνουμε και τους υπόλοιπους επιβάτες να ζηλέψουν εμάς που θα κατεβούμε Σύρο. Και χρειάζεται να τονίσω τη διαφορά που θα έκανε κάτι τέτοιο στο να περάσει η ώρα του ταξιδιού ευχάριστα και γρήγορα;

Δεν είναι ανέφικτη η πρόταση. Κι αν είναι να καθιερωθεί ο Οκτώβρης για τα επόμενα ΦΕΦΕ, ποιος πλοιοκτήτης θα αρνιόταν την ευκαιρία για εξασφαλισμένους επιβάτες, έστω και ουφολόγους, καταμεσής ενός αργού μήνα; Θα είναι η ακρογωνιαία λίθος για τα μελλοντικά, μεγάλα πλέον φεστιβάλ, αν αρχίσουν οι ακτοπλοϊκές γραμμές να γίνονται σπόνσορες μας. Η καλύτερη διαφήμιση για να γνωρίσουν και τα υπόλοιπα νησιά τι τρέχει στη Σύρο. Γιατί αν δεν αρχίσει να ρέει χρήμα στο ταμείο του φεστιβάλ (δεν έχει ταμείο;) πως θα φέρουμε εδώ αύριο-μεθαύριο τον Patrick Stewart ή έναν Dan Simmons;

Πιστεύω πως η πρόταση μου είναι σοβαρή και απαιτώ να εισακουστώ. Αλλιώς, τι νόημα έχει να στριμώχνομαι στην Ερμούπολη κάθε χρόνο για να με βλέπουν οι ντόπιοι να τρέχω; Γιατί αυτό κάνουμε, καταντάμε δρομείς:

«Να ένας από τους φεστιβαλιστές.»

«Πως το ξέρεις;»

«Δε βλέπεις; Τρέχει.»

Πιο νέοι δεν γινόμαστε κύριοι διοργανωτές. Έχουμε δρόμο, αλλά του χρόνου θέλουμε, όχι, απαιτούμε καράβι! (Επειδή είναι νωρίς να βάλω το πόδι μου κάτω για τον Patrick φέτος – αλλά θα επανέλθω του χρόνου – το βάζω κάτω γι αυτό!)

Advertisements