Διαβάστε μερικά από τα 555άρια που διακρίθηκαν στην εναρκτήρια εκδήλωση.

Πρώτα το… έμμετρο διήγημα του Δημήτρη Σπυρίδωνος, που διάβασε ο ίδιος. Τίτλος:

Άϊ… – Α.Ι.* και κόρη

(Δράμα προσώπων δύο:

η κόρη η μοναχική Μαΐων απροσδιόριστων και κρύβει κι άλλα δύο

και το ρομπότ οικιακός βοηθός, νοημοσύνη τεχνητή που κάνει το κορόιδο

στης εργοδοσίας πρόθεση για ένα καινούριο ρόλο)

Το στόρυ αναφέρεται σε μέλλον κοντινό

και δεν ξεπερνά των λέξεων τον περιορισμό.

Μα τι είναι πια ετούτο εδώ,

ένα καινούριο σετ;

Φαίνεται πως εξύπνησα

απ’ ολικό ρησέτ!

Αυτό εδώ το μέταλλο,

γυαλιστερό εν τέλει

δε θα το ενθυμόμουνα,

έμπροσθεν απ’ τα σκέλη;

Μάλλον βελτιώσεις κι αλλαγές

μού ‘κανε η κυρά μου

τις χρήσεις τους τις αγνοώ

δεν είναι στον σκληρό μου!

Μα νάτη φτάνει και θα μπει

στης φόρτισης την κλίνη

και θα με βγάλει αν φόρτισα

από το φορτιστή μου.

Ξύπνα, μικρέ μου υπναρά,

και βγες από την πρίζα

σου έχω κάνει αλλαγές,

μου χρέωσες τη βίζα.

Σου έχουνε ανατεθεί

νέα τώρα καθήκοντα

με μια μικρή εκπαίδευση

θα πράξεις τα προσήκοντα.

Θα πρέπει τώρα να προβώ, σε μια εισαγωγή

ώστε λοιπόν σαφέστατα προδήλως να φανεί

της πράξης μας το νόημα,

του έρωτος πρακτική.

Αρχίζω από τα έντομα

μέλισσες, πεταλούδες

μα και τα άνθη τα φυτά

μπιγκόνιες, καμπανούλες.

Οι στήμονες, ο ύπερος,

γύρη, επικονίαση στων μελισσών τα πόδια

κι οι πεταλούδες που ρουφούν

νέκταρ απ’ τη μπιγκόνια…

Κατάλαβες καλό ρομπότ

τι πρέπει για να πράξεις

και της κυράς τη λίμπιντο

λιγάκι ν’ ανεβάσεις;

Ομολογώ δεν το ‘πιασα

τι εννοείς κυρά μου,

τ’ ορκίζομαι στο ρεύμα μου,

στο σκάνερ στα γυαλιά μου.

Εις τον παγκόσμιον ιστόν

σ’ έχω συνδεδεμένον

εμπρός να μπεις στο δίκτυο

στις βάσεις δεδομένων.

Το λήμμα έρωτας να βρεις

κι όλα τα βάσανά του

το Κάμα Σούτρα, τον Ματίς

και έναν πίνακά του.

Έρωτας δεν προβλέπεται

απ’ το λογισμικό μου

γουίντοους σέρβις πακ 7

και το πρωτόκολλό μου.

Άσε ρομπότ τα κόλπα σου,

την εγγενή σου αναίδεια

και για το λήμμα έρωτας

ψάξε στη Βικιπαίδεια.

Έχω ακουστά την ώσμωση

ανθρώπου – μηχανής

όμως θα ‘ταν καλύτερα

με άντρα να τη βρεις.

Κοίτα να δεις που μού ’κατσε

στο Λόττο το τζακ – ποτ,

τι έφταιξα και μου’ τυχε

τόσο χαζό ρομπότ.

Μάθε πως άντρα σύντροφο είχα εγώ,

το περασμένο έαρ,

μα τι τα θες, η τύχη μου,

ήτανε σοφτ γουέαρ.

Εσύ αντρός προσωπικότητα

έχεις, μορφή, φωνή και φύση

όπως και σε παρήγγειλα

από τη Μιτσουμπίσι.

Πράξε λοιπόν το χρέος σου

και άσε αυτά να νάζια,

και γράσο α’ ποιότητας

σου βάζω στα γρανάζια.

Εγώ τις αμφιβολίες μου

διατηρώ ωστόσο,

και τα δικά σου αισθήματα

σκέφτομαι να πληγώσω.

Αν αρνηθείς τον έρωτα

στην οργή τόπο θα δώσω

μα πάλι ίσως θα σκεφτώ

να σε ανακυκλώσω.

Αφού’ ναι βίδες να γενώ,

να με πατήσει η πρέσα,

καλύτερα συμμόρφωση,

αυτή δεν έχει μπέσα.

Το εγχείρημα φιλόδοξο

αποδείχτηκε πολύ,

μάλλον δεν ελειτούργησαν

οι σερβομηχανισμοί.

Που είναι το προσάρτημα

που είν’ το χάρντγουέαρ

εδώ δε σαλεύει τίποτα

που είναι μωρέ, γουέαρ;

Μα είμαι η ατυχέστερη

του πλήθους των μαζών

άραγε στη γη να περπατώ

ή στο τουάι λαιτ ζόν;

Ούτε σε άνδρα αγκαλιά

μα ούτε σε μηχανή

δεν προκαλώ φαίνεται πια

ερωτική ορμή.

Τη βλέπω για ψυχίατρο

Κι εμέ ανταλλακτικά

μα φταίει που δεν εφάρμοσε

τα προκαταρκτικά!

* Artificial Inteligence

Ακολούθως, το διήγημα«ο φίλος μου ο Μπρην δεν είναι Παναθηναϊκός» του Κώστα Χαρίτου

«Μπαμπά, τι χρώμα έχει η Γη από μακριά;»

«Δεν ξέρω, Γιαννάκη».

«Είναι γαλάζια;»

«Δεν ξέρω σου είπα».

«Ο Μπρήν λέει ότι είναι γαλάζια».

«Μπρήν; Ποιος είναι αυτός;»

«Ο νέος μου φίλος. Ο Βαρδούκ μάς βαρέθηκε και γύρισε πίσω στο δάσος με τα ξωτικά».

«Κατάλαβα… Τι να πω, μπορεί να είναι και γαλάζια, αν και δε νομίζω. Που χάθηκε πάλι το τηλεκοντρόλ;»

………….

«Μπαμπά».

«Λέγε Γιαννάκη».

«Γιατί εξαφανίστηκαν οι δεινόσαυροι;»

«Ξέρω γω, ρώτα τη δασκάλα σου».

«Ο φίλος μου ο Μπρήν λέει ότι φταίει που έσβησε για λίγο ο ήλιος».

«Να πεις στο φίλο σου ότι ο ήλιος δε σβήνει ποτέ. Μα που στην ευχή είναι το τηλεκοντρόλ;»

……………

«Μπαμπά, πόσα είναι τα αστέρια;»

«Που θες να ξέρω Γιαννάκη;»

«Ο φίλος μου ο Μπρήν ξέρει».

«Ήμουν σίγουρος. Μήπως τα έχει μετρήσει κιόλας;»

«Όχι, αλλά έχει ένα μικρό κυβάκι που είναι γεμάτο με όλα τα αστέρια του κόσμου».

«Γυναίκααααα! Δεν σου είπα να μην αφήνεις το μικρό να βλέπει τηλεόραση το βράδυ;»

«Ο Μπρήν πατάει ένα κουμπί και βγάζει όποιο αστέρι θέλει από το κυβάκι».

«Α, νάτο το τηλεκοντρόλ. Κάτσε μικρέ, να δούμε τον αγώνα μαζί».

«Χθες μου έδειξε το δικό του αστέρι και τον πλανήτη του».

«Α ναι; Και είναι γαλάζιος;»

«Όχι. Ο δικός του πλανήτης είναι πράσινος».

«Παναθηναϊκάρα ο Μπρήν, ε; Breen the green».

«Δε νομίζω ότι είναι Παναθηναϊκός».

«Έχει γούστο να έμπλεξες με κανένα γαύρο. Όπα, άρχισε το ματς. Έλα ρε, τριφυλλάρα».

………………………………………

«Μπαμπά»

«…»

«Μπαμπααααά».

«Λέγε».

«Ο Μπρήν λέει…»

«Να σου πω κάτι Γιαννάκη; Φέρε μια μέρα τον Μπρήν στο σπίτι για να τα πει και σε μας, αλλά άσε με να δω τον αγώνα τώρα».

«Δεν γίνεται. Θα φύγουν σήμερα».

«Ποιοι θα φύγουν;»

«Ο Μπρήν και οι άλλοι. Είναι πάρα πολλοί και έχουν έρθει με κάτι μεγάαααλα διαστημόπλοια».

«Α ναι; Και γιατί δεν το είπαν στις ειδήσεις;»

«Τα έχουν παρκάρει από την άλλη μεριά του ήλιου και γι’ αυτό δεν τα βλέπουμε».

«Να πάρει. Τι στραβοκλωτσιά ήταν αυτή!»

«Τώρα ρουφάνε την ενέργεια του ήλιου για να μπορέσουν να γυρίσουν στο δικό τους αστέρι».

«Μα τι σφυρίζει το κοράκι. Ά ρε ξύλο που του χρειάζεται».

«Και μετά ο ήλιος θα σβήσει και εσείς θα εξαφανιστείτε όπως οι δεινόσαυροι».

«Τι δεινόσαυρος. Χελωνόσαυρος δε λες καλύτερα. Πως σέρνεται έτσι το ρεμάλι. Κρίμα τα εκατομμύρια που παίρνει. Δεν πειράζει Γιαννάκη. Θα βρεις κάποιον άλλο φίλο».

«Δε χρειάζεται. Εγώ θα πάω μαζί τους».

«Μα που τον βρήκαν αυτό το σέντερ-φορ; Στο καλάθι;»

«Όλα τα παιδιά θα πάνε μαζί τους. Γι’ αυτό έχουν έρθει με τόσα πολλά διαστημόπλοια. Και θα μας φέρουν πίσω όταν ανάψουν ξανά τον ήλιο».

«Πέναλτι; Αν είναι δυνατόν. Πάλι δούλεψε η παράγκα. Τα βλέπεις τα χάλια μας Γιαννάκη; Γιαννάκη; Τι παιδί είναι αυτό! Μια στιγμή να γυρίσεις τα μάτια σου και τον έχασες. Πάλι καμιά σκανταλιά θα έχει στο μυαλό του. Γυναίκαααα, μάζεψε τα ρούχα γιατί έτσι που σκοτείνιασε ο ουρανός, βλέπω να ρίχνει καρέκλες. Και άμα δεις τον κανακάρη σου πες του να έρθει εδώ γρήγορα. Γιαννάκηηηηηη! Που εξαφανίστηκες; Ελπίζω να μη σκαρώνεις τίποτα, γιατί έτσι και σε πιάσω δε σε σώζει ούτε η συντέλεια του κόσμου».

ΤΕΛΟΣ (του κόσμου)

Τέλος, το διήγημα των Χέντβιγκ Καρακούδα και Παναγιώτη Κούστα (το διάβασαν οι ίδιοι με τη βοήθεια του καμαρότου Δημήτρη Σπυρίδωνος), με τίτλο…

Τώρα κοντά!

-Δεν παίζει να προλάβουμε…

-Με τίποτα.

-…έπρεπε να πάρουμε το πρωινό.

-Δούλευα!

-Ναι, αλλά τώρα πάει εφτά και…

-Και τι θες να κάνω; Ν’ανέβω στην γέφυρα;

-Έτσι θα μας πάει, γαμιώντας. Θα βρέχει….

-Σταμάτα, έχει παιδιά!

-…και το τσιγάρο στην πόρτα!

-Δεν είναι τόσο τραγικό αυτό….

-Και θα μας έχει και με το βούρδουλα!

-Αυτό είναι σίγουρο!

-Βγάλε το πρόγραμμα!

-Εσύ το χεις…

-Μα, πάει καλά το άτομο;

-Εμένα ρωτάς;

-Δεν γίνεται αλλιώς, θα χωριστούμε…

-Α, να σου πω, ούτε στο σπίτι δεν βλεπόμαστε πια…

-…θα πας εσύ τα πράγματα στο Παράνταιζ…

-Ξέχνα το, έχω πεντακοσοπενηντάπεντάρι!

-Έτσι κι αλλιώς το χάσαμε αυτό.

-Τι έχει μετά;

-Το ραδιοφωνικό, εφτάμιση.

-Κι αυτό το χάνουμε, ξεκινάει τώρα.

-Θα το πιάσω στο κινητό.

-Δως μου το ένα ακουστικό.

-Μπα, μόνο σκυλάδικα πιάνω.

-Παράτα το, τι έχει μετά;

-Στις εννιά παρά τέταρτο την έκθεση κόμιξ.

-Αυτό το προλαβαίνουμε.

-Άμα ξεκολλήσει το χάισπίντ…

-Κοίτα, δεν γίνεται να γκρινιάζεις τρεις μέρες…

-Τι έχει μετά;

-Τις ίδιες ώρες, παγωτό, συναυλία και το θέμα του ον σάιτ.

-Οργανωτικός θρίαμβος!

-Αύριο πάει χειρότερα! Και την συναυλία πέρσι την χάσαμε…

-Θα την δούμε του χρόνου…

-Μισό λεπτό, δεν είναι το θέμα στις 12, γράφουμε από τις 12

-Ποιος ήρθε;

-Ναι, σου λέω, γράφουμε όλη νύχτα…

-Δεν μπορεί. Και πότε κοιμόμαστε;

-Το πρωί;

-Μα το πρωί διαβάζουμε τα διηγήματα…

-Όχι εμείς, κάποιοι άλλοι.

-Κάτσε, δεν είμαι στην ανάγνωση του διηγήματος μου;

-Αν γράψεις όχι, παραδίδεις στις 12…

-Ρε, θα τον σκοτώσω!

-Είναι σόλικο να μην πάμε στα διηγήματα…

-Αν γράψουμε δώδεκα με πέντε…

-Άυπνοι δεν γράφουμε! Θα το βολέψουμε το πρωί…

-Τι άλλο έχει το πρωί;

-Το ραδιοφωνικό, την έκθεση των φοιτητών και την διάλεξη του Γιώργου.

-Καλά, αυτήν θα την διαβάσουμε μετά…

-Και μόνος του θα την κάνει;

-Λες να σπάσει ο κόσμος;

-Το κεφάλι του Νίκου θα σπάσει ο κόσμος!

-Εντάξει, δεν θα θέλουν να γράψουν κι όλοι…

-Πως, ο Μιχάλης, η Τέτη, η Βάσω, ο Νεκτάριος, ο Αλέκος..

-Δεν θα πατήσει ψυχή στα διηγήματα!

-Μην τρελαίνεσαι, τα τυπώνουμε και τα διαβάζουμε μετά!

-Καλωσορίσατε στο Μετά-ΦΕΦΕ!

-Τι έχει μετά;

-Πίτσα, κρασί, ταινίες, Ακροποδητί, την εγκατάσταση Κελπέκη, και το τέρας του Μιχάλη! -Καλά, ο Μιχάλης είναι φίλος, τον βρίσκουμε μετά…

-Διαβάζουμε αποσπάσματα!

-Ποιος το αποφάσισε αυτό;

-Εσύ!

-Α, καλά! Αν ψήναμε τον Άγη να καθυστερήσει τα μπαλόνια;

-Εδώ λέει, εξαρτάται απ’ τον καιρό.

-Ο καιρός ποτέ δεν είναι αρκετός.

-Και τις Ακροποδητί θα τις βγάλει πάνω στο μώλο…

-Χειμωνιάτικα;

-Του χρόνου θα μας βάλει να γράφουμε υποβρύχια.

-Σκάσε, θα σ’ ακούσει και θα το κάνει…

-Πάντως το Σάββατο το βράδυ θα κοιμηθούμε.

-Θα θελες! Αλλο παγωτό, Μητέρα Φαλαινα Τυφλή…

– ….μεταμεσονύκτια ΚΑΙ ευρωπαϊκή νύχτα χωρίς ατυχήματα!

-Έτσι και βγάλουμε τέτοιο πρόγραμμα χωρίς θύματα, θα ‘μαστε πολύ κωλόφαρδοι!

-Εντάξει, την Κυριακή είναι χαλαρά…

-Ναι! Συζήτηση στις δέκα!

-Απονομές στις 12, και τρίτο ραδιοφωνικό…

-Και να σκεφτείς πως μου λέγαν στην δουλειά, καλή ξεκούραση! Κομμάτια θα γίνουμε πάλι!

-Αυτό θα ‘ταν μια λύση!

-Θα ήτανε, αν είχαμε εδώ τους 2.

-Δεν μπορείς να φέρεις την Χέντβιγκ 2 μόνο για το Σάββατο;

-Και τι θα πω στην μάνα μου; Πως η κόρη της την παράτησε, εις διπλούν, με σπασμένο πόδι για να έρθει στην Σύρο; Φέρε εσύ τον δύο σου το Σάββατο…

-Και ποιος θα τελειώσει την μετάφραση;

-Ε, τότε δεν υπάρχει λύση…

-Υπάρχει! Χρονομηχανή…

-Με έκτακτα καιρικά φαινόμενα; Χρονομηχανή Τέλος!

-Δεν αντέχω άλλο! Θα φτάσουμε ποτέ;

-Να, έρχεται ένας καμαρώτος.

-Συγνώμη, πότε φτάνουμε;

-Τώρα κοντά…

Advertisements